Selecteer een pagina

Onderbuik/moeder gevoel

Als moeder en/of vader ken je je kind het beste. Zo af en toe komt er bij mij zo’n moederinstinct of onderbuikgevoel naar boven. Ik kan het dan niet goed beschrijven maar iets in mij zegt dat het niet “ok” is.

Zo ook bij onze zoon. Hij had  3 dagen keelontsteking, koorts, aften in zijn mond en begon dus bij de 4e dag veel te kwijlen, huilde zonder tranen, at niks en wilde nauwelijks drinken. Wij besloten de huisartsenpost te bellen(het was zaterdag) en wij mochten met hem langskomen. Het scheen influenza of terwijl “de griep” te zijn, hij moest vanzelf uit zieken en wij konden hem een zetpil geven en 3x maal daags ibropufen met een spuitje in de holte van zijn wang.

Vervolgens ging het met Noud alleen maar slechter: hij had droge luiers en hij sliep veel  en dronk 1 beker in 24 uur. We probeerde hem op allerlei manieren vocht te geven, maar tevergeefs. Toch maar weer de huisartsenpost gebeld en we konden gelijk langskomen, wij zijn doorgestuurd naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Hier werd Noud onderzocht maar liet het niet toe.
 Omdat ze met 3 man het hadden geprobeerd concludeerde ze dat hij “te sterk was” en hij naar huis mocht om uit te zieken.

Op dinsdag zei mijn moedergevoel het is genoeg geweest, hij is 6 dagen ziek, als hij liep viel hij om. Ik had rechtstreeks naar het ziekenhuis gebeld en later door de kinderarts die hem zondags had gezien teruggebeld. Zij zei dat hij maar moest uitzieken en het nog niet “erg” genoeg was, ik zette door en zei dat mijn moedergevoel zei dat het mijn kind niet meer was en dat hij vocht moest krijgen. Normaal vertrouw ik op de kunde van ieder zijn vak, maar mijn moedergevoel was zo sterk.

Wij mochten komen en telefonisch zei ze nog wel dat het op het randje was dat hij opgenomen zou worden, omdat hij “te sterk” was. In het ziekenhuis werd er een sonde bij Noud aangebracht. Eerst verkeerd geplaatst door zijn longetjes dus het moest opnieuw (mijn moederhart deed zeer) toen de hele nacht vocht gekregen via de sonde. De volgende dag was hij nog steeds niet opgeknapt en verklaarde de arts en de verpleegsters dat hij toch wel erg ziek was, omdat vrijwel de meeste kinderen hier meteen van op zouden knappen.

Hij bleef nog een nacht en kreeg sondevoeding om wat aan te sterken. Daarna zeiden ze dat ze niks meer voor ons konden doen en ging hij met 39 graden koorts mee naar huis. Het duurde een aantal weken voor hij er echt weer bovenop was. Ik ben zo blij dat ik naar mijn onderbuik/moeder gevoel heb geluisterd en voor hem gestreden heb, want zo voelde dat echt voor mij.

En blijkt maar weer wat een ander ook zegt, jij kent je kind het allerbeste en weet je vaak onbewust heel goed wat je kind nodig heeft.

Liefs Sylvia

Roze Olifant

Je mag niet denken aan een roze olifant…. Wat doe je, je denkt aan een roze olifant.

Ook werkt dit zo bij kinderen. Je zegt: “niet doen” of “je mag niet..” en vaak doen kinderen het dan toch.
Zo werd ik mij laatst bewust bij onze zoon van ruim 1,5 jaar. Het is een bewegelijk ventje dat graag aan het ontdekken is. Hij haalt de schroevendraaier uit de la, pakt de schaar, plakband, stiften, of de mixer met scherpe schroef uit de kast. Zo hoorde ik mijzelf de hele dag zeggen: “ niet doen” “hou eens op” “dat mag niet”. Het kost mij veel energie.
Dat moet anders dacht ik. Ik heb geleerd juist te benoemen welk gedrag ik wel zou willen zien i.p.v. wat ik niet zou willen zien. Het gekke is dat ik dit bij andere kinderen wel goed kan, maar bij mijn eigen kinderen dit dus lastiger vind, en mij bewust ben dat ik langere tijd in deze situatie zit, en niet voor even.

De volgende dag nam ik de proef op de som, maar vond het nog lastiger dan ik had gedacht. Al snel merkte ik op dat ik zei: “Hou eens op” of “dat mag niet” waarop ik mij gelijk corrigeerde naar: “Deze schroevendraaier is van mama, met deze schroevendraaier (van plastic) mag jij spelen.”

Na 2 dagen zag ik duidelijk verandering, ik zag dat hij veel minder snel boos/gefrustreerd werd, en kwam zelfs minder in onze la. Zo ging ik ook al van te voren vragen: “Waar is jou gereedschapskist?” Die hij vervolgens blij ging zoeken en mee ging spelen. Ik voelde mij zelf ook veel energieker omdat ik hem positief benaderde en wij zo samen veel meer gezelligere dagen kregen.

Hoewel ik soms als moeder ook gewoon moe of snel geprikkeld ben, komt zo af en toe toch die roze olifant weer aanzetten! 😉

Liefs Sylvia

Mijn eerste blog

Mijn eerste blog

Wauw mijn eerste blog!
Nog druk bezig met het realiseren van mijn praktijk. In mijn hoofd zie ik al helemaal voor mij hoe het moet gaan worden. Welke kleuren ik wil gebruiken, welke meubels en speelgoed en waar ik dat dan wil neerzetten.

Net als hoe ik straks als Kindercoach aan het werk wil gaan. Super spannend vind ik het. Steeds weer dat stemmetje: Kan ik het wel? Vinden anderen mij goed genoeg? Kan ik de kinderen echt helpen?
Maar hebben wij dit niet allemaal wel eens? Altijd dat tweede stemmetje, je alter ego die de beren weer op de weg gooit. Ook kinderen hebben dit en weten vaak nog niet dat dit hun alter ego is die spreekt. Zeker als je je nog zo aan het ontwikkelen bent en vooral op zoek bent naar je eigen ik. Zelfvertrouwen is voor veel kinderen/ jongeren en zelfs volwassenen nog zoeken. En als er meer zelfvertrouwen is, hoe dan om te gaan met dat stemmetje?

Bij mij komt het vertrouwen voort uit mijn opleiding tot kindercoach en uit de ervaringen die ik opdoe met kinderen en jongeren.  Aan alles voel ik dat dit zo dicht bij mijn hart ligt, en wat bij je hart ligt, moet toch goed gaan. Als wij allemaal toch eens meer vanuit gevoel zouden handelen en minder zouden (na)denken, dan zouden we vanzelf merken dat het veel beter werkt, voor iedereen.

En wat ik bijna dagelijks aan mijn kinderen meegeef en wat ook zeker voor mij geldt:

VAN PROBEREN KUN JE LEREN!

Liefs Sylvia

BLOGS

Als kindercoach bied ik hulp aan kinderen, tieners en hun ouders als er een vraag is over de opvoeding, het gedrag of de ontwikkeling. Het is een praktische, laagdrempelige en kortdurende vorm van hulp. Ik bied eerst een kennismaking aan om te zien of er wel echt een klik is tussen jullie en mij. Het kind moet zich op zijn/haar gemak voelen maar ook jij als ouder moet je goed voelen. Zodat we echt samen aan de slag kunnen.

Onderbuik/moeder gevoel

Als moeder en/of vader ken je je kind het beste. Zo af en toe komt er bij mij zo'n moederinstinct of onderbuikgevoel naar boven. Ik kan het dan niet goed beschrijven maar iets in mij zegt dat het niet "ok" is. Zo ook bij onze zoon. Hij had  3 dagen...

Roze Olifant

Je mag niet denken aan een roze olifant…. Wat doe je, je denkt aan een roze olifant. Ook werkt dit zo bij kinderen. Je zegt: “niet doen” of “je mag niet..” en vaak doen kinderen het dan toch.Zo werd ik mij laatst bewust bij onze zoon van ruim 1,5 jaar. Het is een...

Mijn eerste blog

Mijn eerste blog

Wauw mijn eerste blog! Nog druk bezig met het realiseren van mijn praktijk. In mijn hoofd zie ik al helemaal voor mij hoe het moet gaan worden. Welke kleuren ik wil gebruiken, welke meubels en speelgoed en waar ik dat dan wil neerzetten. Net als hoe ik straks als...